Miasto w południowo-wschodnich Chinach, w prowincji Jiangxi, nad rzeką Gan Jiang. Liczy 2 588 000 mieszkańców (2020). W mieście znajduje się klika ciekawych atrakcji, m.in.: wieża zegarowa Harmony Clock Tower z największym mechanicznym zegarem na świecie; most pontonowy Dongjin nad rzeką Gong zbudowany w czasach chińskiej dynastii Song (960–1279); czy znany z dzieł żyjącego w XII wieku poety Xin Qiji pawilon widokowy Yugu Tai (zrekonstruowany w 1983 roku).
Treść wiersza Pusa Man – Shu Jiangxi Zaokou Bi:

Pod pawilonem Yugu płyną czyste wody rzeki Gan,
A w nich – ileż to łez wylanych przez uchodźców!
Gdy spoglądam na północny zachód, ku dawnej stolicy, Changan,
Moje serce pęka z żalu, bo widzę tylko niezliczone pasma gór.

Lecz te zielone góry nie zdołają zatrzymać rzeki,
Wszak jej wody ostatecznie i tak popłyną na wschód.
Nad brzegiem zapada zmierzch, a mnie ogarnia głęboki smutek,
Gdy z głębi ciemnego lasu dobiega żałosny płacz kuropatw.

Wiersz ten jest mocno zakorzeniony w chińskiej kulturze. Nawiązuje do wydarzeń z 1129 roku, kiedy to wojska koczowniczego ludu Dżurdżenów najechały ten region zmuszając tysiące Chińczyków wraz z cesarską dynastią do panicznej ucieczki. Góry są tu metaforą wrogów, a rzeka niezłomności i woli zjednoczenia narodu chińskiego. Płacz kuropatw jest zaś symbolem tęsknoty za domem, tułaczki i życiowego impasu. Odgłos kuropatw jest tu pareidolią słuchową tzn. tendencją ludzkiego mózgu do odnajdywania znanych, sensownych zwrotów (w tym przypadku ludzkich słów, zdań lub melodii) w całkowicie przypadkowych szumach otoczenia, dźwiękach natury czy odgłosach zwierząt. Tym sposobem Chińczycy w głosie kuropatw słyszą Xing bu de ye, gege tzn. Nie można iść dalej, mój bracie.