Hakodate to chyba najdziwniejsze miasto Japonii, zupełnie niepodobne do wszystkich mi znanych. Położone jest na południowym wybrzeżu Hokkaido, nad Cieśniną Tsugaru oddzielającą Hokkaido od Honsiu. Bardzo ważny port morski kraju, liczący 251 tys. mieszkańców (2020). Jest ośrodkiem przemysłu stoczniowego, maszynowego, rafineryjnego, chemicznego, rybnego i drzewnego. Swoją lokacją Hakodate przypomina Gibraltar. Niewielką zatokę, nad którą położone jest miasto, od otwartego morza oddziela położone na cyplu wzniesienie Mount Hakodate o wysokości 334m n.p.m.. Od 1958 roku na szczyt można dostać się kolejką linową, a z góry rozpościera się imponująca panorama miasta (chyba, że mgła nie pozwoli). Niezwykły charakter przestrzeni miejskiej (tej niepodobnej do wszystkich innych) Hakodate zawdzięcza nietypowej historii. Przez ponad 200 lat (1639-1854) Japonia była oficjalnie krajem izolującym się od świata. Okres ten nazywany jest polityką sakoku (w tłumaczeniu - zamknięty kraj). Polityka izolacji była tak daleko posunięta, że zagrażała bezpieczeństwu obcych statków handlowych, gdy te tylko zbliżały się do brzegu. Taka sytuacja zagrażała interesom handlowym Stanów Zjednoczonych, co doprowadziło do napięć politycznych między tymi państwami. W 1853 roku amerykański komodor Matthew Perry zagroził Japonii zbrojną eskalacją konfliktu. Zmusiło to do podpisania przez Japończyków Traktatu z Kanagawy (31 marca 1854 r.). kończący politykę sakoku. Na mocy traktatu Japonia zobowiązała się otworzyć dla Amerykanów dwa bezpieczne porty zaopatrzeniowe: Shimodę oraz właśnie Hakodate. I tak, 1854 rok stał się momentem zwrotnym w dziejach miasta, które stało się japońskim oknem na świat oraz miejscem przecinania się kultury japońskiej i zachodniej. W ciągu półwiecza w mieście wyrosły europejskie świątynie, konsulaty i rezydencje kupieckie. Część budowli wykonano z drewna, a najbardziej okazałym jest Stary Ratusz Miejski z 1910 roku. I tak wyrosła zabytkowa, różnorodna i unikatowa dzielnica Motomachi. Szczególnie widoczne są tu architektoniczne wpływy Brytyjczyków, Amerykanów Francuzów i Rosjan. Najciekawszym miejscem na mapie jest skrzyżowanie ulic Chachanobori i Daisan Zaka z ulicą Minatogaoka. Obracając się w cztery strony świata, w odpowiednim miejscu na Daisan Zaka, możemy zobaczyć zabudowę czterech świątyń czterech różnych wyznań w niemal bezpośrednim sąsiedztwie! Znajdziemy tu: cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego należącą do Japońskiego Kościoła Prawosławnego z 1859 roku (zbudowana w ramach działalności rosyjskiej misji prawosławnej w Japonii), kościół katolicki NMP Niepokalanie Poczętej z 1924 roku, kościół anglikański z 1979 roku Hakodatesei John Church oraz świątynię buddyjską Ōtani Hongan-ji Hakodate Betsu-in z 1915 roku. Warto dodać, że na peryferiach Hakodate znajduje się klasztor Tenshien - pierwszy klasztor katolicki w Japonii (z 1898 roku), a głębi miasta znajdziemy jeszcze fort Goryokaku w stylu zachodnim (1857–1866). Fort także odegrał ważną rolę w historii Japonii, będąc areną krwawej bitwy o Hakodate w latach 1868–1869. Ostatni lojaliści dawnego siogunatu (samurajowie) zabarykadowali się w nim i ogłosili powstanie efemerycznej Republiki Ezo. Ich kapitulacja ostatecznie przypieczętowała upadek ery samurajów i początek współczesnej Japonii (tzw. restauracja Meiji).

Jak przystało na miasto kultury zachodniej, w Hakodate od 1897 roku działa transport tramwajowych. Sieć składa się z dwóch linii i jest obsługiwana przez zabytkowy tabor. Oprócz tramwajów w aglomeracji funkcjonuje sieć połączeń autobusowych oraz kolej miejska Hakodate Line obsługiwana przez Japan Rail.