Miasto portowe położone na wschodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii, u ujścia rzeki Yare do Morza Północnego, w hrabstwie Norfolk. Liczy 29 tys. mieszkańców (2021), a z aglomeracją blisko 100 tys. Na początku XVIII wieku miasto było znane z przemysłu rybnego, świadectwem uznania są opisy z dzienników podróży pisarza Daniela Defoe (znanego z powieści Robinson Crusoe). Defoe pisał:

Miasto zwrócone na zachód i otwarte na rzekę jest najwspanialszym miejscem w Anglii, jeśli nie w Europie, nie gorszym nawet od Marsylii.

Aktualnie gospodarka miasta oparta jest na wydobyciu gazu na Morzu Północnym oraz na energetyce wiatrowej. Ponadto, Yarmouth funkcjonuje także jako nadmorski kurort oraz ośrodek wypadowy do Parku Narodowego The Broads. Znakami rozpoznawalnymi miasta są; wysoka na 44m kolumna Britanni wzniesiona na cześć admirała Horatio Nelsona w 1819 roku oraz imponująca gotycka katedra Św. Mikołaja z początków XII. wieku.
Wywodzi się też stąd wielu zasłużonych Brytyjczyków m.in. znany z eksploracji Australii podróżnik William Hilton Hovell (1786-1875) czy Willoughby Smith (1828-1891), którego odkrycie fotoprzewodnictwa pierwiastka selenu doprowadziło z czasem do stworzenia ogniw fotoelektrycznych.

Jedną z nietypowych ciekawostek, jaką udało się znaleźć na temat miasta, jest fakt, że od lat 80. XIX wieku aż do czasów I WŚ miasto było regularnym celem wycieczek Bass Excursions, podczas których 15 pociągów zabierało 8-9 tys. pracowników browaru Bass Burton na coroczną wycieczkę nad morze. To o tyle ciekawe, że o roli Burton w przemyśle browarnianym rozpisałem się już kiedyś w adekwatnym opisie. Znaczenie browarów z Burton musi mieć nie małe znaczenie kulturowe, skoro wspominane jest także przy takiej okazji.

W latach 1902–1933 w Great Yarmouth funkcjonowała sieć tramwajów elektrycznych.