Magnetyczne bilety jednorazowe drukowane w biletomatach na stacjach kolejowych i stacjach metro w Japonii są stosunkowo trudne do zdobycia, a sposób ich zakupu nie należy do najłatwiejszych. Aby kupić bilet w biletomacie należy wybrać taryfę cenową obowiązującą na trasie naszego przejazdu, a cenę należy odczytać z umieszczonej na stacji mapki ukazującej koszt przejazdu od stacji na której się znajdujemy do wybranego przez nas przystanku docelowego. Następnie, bilet kasuje się na bramkach - na wejściu (bilet zostaje przedziurawiony) i na wyjściu ze stacji, przy czym na wyjściu bilet zostaje odebrany przez automat. Mało kto wie, że istnieje także sposób na legalne obejście tego systemu i zachowanie wykorzystanego biletu. Ten magiczny sekret to kinen kudasai. Wystarczy, by zamiast przez bramki podejść do przeszklonego okienka znajdującego się zwykle przy bramkach wyjściowych. Na prośbę kinen kudasai (poproszę na pamiątkę) obecny tam pracownik ostempluje nam bilet specjalną pieczątką anulującą ważność biletu. Magnetyczne bilety jednodniowe i okresowe z biletomatów drukowane są w większym formacie (karty), co pozwala na rozpoznanie wieloprzejazdowego biletu przez kasownik. Bilety te dziurawione są na wejściowych bramkach wyłącznie podczas pierwszego przejazdu. Podczas kolejnych przejazdów automat rozpoznaje, że bilet został już raz przedziurkowany. Na bramkach wyjściowych automat każdorazowo oddaje bilet użytkownikowi. Istnieją systemy kolei lokalnych, w których zakupu biletu można dokonać także w punkcie obsługi klienta na dworcu. Taka sytuacja ma miejsce np. w Fujiyoshida. Zakupiony w okienku bilet nie jest magnetyczny, a po wykorzystaniu należy go zwrócić na stacji docelowej wrzucając do skrzynki lub oddając pracownikowi dworca. Wygodniejszym sposobem dokonania płatności za przejazd, funkcjonującym w japońskich miastach posiadających koleje miejskie jest odbicie elektronicznej karty miejskiej przy wejściu i przy wyjściu przez bramki. W tramwajach i autobusach miejskich system sprzedaży biletów działa nieco bardziej analogowo. Jeśli cena biletu w danym mieście jest zależna od dystansu, a nie ujednolicona na całej trasie, to nad stanowiskiem kierowcy znajduje się wyświetlacz z taryfikatorem pokazującym jaką kwotę należy zapłacić wysiadając na aktualnym przystanku. W zależności od miasta obowiązują różne systemy płatności. W części z nich należy po prostu uiścić opłatę u kierowcy (nie dostajemy w tej sytuacji żadnego biletu czy potwierdzenia), w innych miastach na wejściu do pojazdu pobiera się bilecik z nr przystanku, a u wyjścia wrzuca kierowcy do skarbonki pobrany bilecik wraz z odliczoną gotówką. W takiej sytuacji, w pojeździe może znajdować się także pomocny automat do rozmieniania pieniędzy! W niektórych miastach, jak np. w Noboribetsu, istnieją automaty w których możemy dokonać zakupu biletu przed wejściem do pojazdu. Taki bilet należy także zwrócić kierowcy przy wysiadaniu z pojazdu. Alternatywnym sposobem dokonania płatności we wszystkich japońskich miastach jest odbicie elektronicznej karty miejskiej (IC bądź lokalnej) przy wejściu i przy wyjściu z pojazdu (bądź tylko przy wyjściu, gdy cena za przejazd nie jest zależna od dystansu). Co do kart miejskich, to istnieją w dwóch wersjach: na okaziciela i spersonalizowanej. Spersonalizowane zalecane są dla osób doładowujących kartę wysokimi kwotami pieniężnymi (zwiększa to bezpieczeństwo klienta w przypadku zguby). Warto wspomnieć, że od 2013 roku 10 największych systemów transportowych w Japonii zintegrowało swoją działalność wprowadzając karty IC. Należą do nich karty: Suica (Tokyo – wydawcą koleje JR), PASMO (Tokyo – metro i koleje prywatne) , ICOCA (Osaka – koleje JR), PiTaPa (Osaka – metro i koleje prywatne), Kitaca (Sapporo – koleje JR), TOICA (Nagoya - JR), Manaca (Nagoya – metro i koleje prywatne), SUGOCA (Fukuoka – koleje JR), Nimoca (Fukuoka – koleje prywatne), Hayakaken (Fukuoka - metro). Karty te zachowują swój regionalizm, ale mogą być także wykorzystywane do opłacania przejazdu w innych odległych systemach transportowych w całym kraju. Pozwalają także na zdobywanie punktów lojalnościowych oraz na dokonywanie płatności w sklepach! W przeszłości wydawano także edycje turystyczne-kolekcjonerskie (np. słynna ICOCA z wizerunkiem Hello Kitty czy Suica z Pikachu), w 2024 roku produkcja takich kart została jednak wstrzymana ze względu na problemy z dostępnością chipów. Oprócz kart IC, funkcjonują także lokalne karty miejskie np. Sapica (Sapporo - metro) czy NicoPa (Himeji – autobusy miejskie ShinkiBus) dedykowane konkretnym systemom transportowym. Dodatkowe zdolności płatnicze tych kart są już odrębne dla każdej z osobna. Sapica pozwoli też na zakupy w wybranych sklepach, automatach i punktach usługowych na Hokkaido (m.in. w Seicomart i Lawson) podczas gdy NicoPa posłuży jedynie do transportu miejskiego w Himeji. Istnieją także karty 2 w 1 np. karta Totra wydana na rzecz transportu tramwajowego i autobusowego w Utsunomiya ma wbudowany chip karty Suica. W takiej sytuacji karta jest dodatkowo oznaczona logiem danej karty IC. Lokalne systemy komunikacji autobusowej i tramwajowej wprowadzają też czasem dzienne papierowe bilety dedykowane turystom, sprzedawane w punktach obsługi klienta (np. w Narze i Utsunomiya). Bilet taki jest ostemplowany aktualną datą i należy go każdorazowo okazać kierowcy przy wyjściu z pojazdu.